Ik loop alweer drie maand achter met het posten van wat leuks op mijn blog! Ik maak mij zelf altijd wijs dat het komt doordat ik niets interessant genoeg meemaak om er een lang verhaal van te maken! Wat weer in de smaak kan vallen bij anderen. Hoewel ik wel vaak naar mijn hoofd geslingerd krijg dat ik langdradig ben in het vertellen van verhalen, waar ik het dan weer niet mee eens ben en vind dat de punctuele details belangrijk zijn voor het complete beeld wat ik wil proberen te schetsen. Want ik wil al die informatie met je delen zodat er geen misverstand kan ontstaan.

Nu dwaal ik weer af van waar mijn verhaal eigenlijk over gaat en dat is dat ik vaak de kleine dingen in mijn leven niet post op mijn blog maar op sociale netwerk sites. Dat heeft wel een voordeel ten opzichte van mijn blog met name de privacy, hoewel je daar tegenwoordig ook weer een vraagteken bij kan zetten!

Ondertussen is de kans groot dat je net bovenaan op “like” hebt geklikt en ondanks iedereen je heeft gewaarschuwd zet je toch alles online voor de rest van de wereld.
“maar wat maakt dat nu uit dan” hoor ik jullie denken, en dat vraag ik mij ook wel eens af! Waarom zouden we niet alle informatie die we hebben met iedereen delen? Stel dat we een samenleving hebben die geen geheimen voor anderen heeft zou er dan een beter wereld zijn?
Wat een BS vraag is dat nu weer eigenlijk! Natuurlijk niet wat heb ik er nu aan te weten dat jij op dit moment met je linkerhand in je onderbroek zit… en wat boeit het mij ook eigenlijk!
Hoewel ik je dan wel op je goede 06 had kunnen bellen dat je eerst je handen moet wassen voor je gaat verder lezen..

Nee ik probeer wel degelijk mijn privé leven privé te houden! Dus schrijf ik nog steeds leuke stukjes voor mijn blog die iedereen kan lezen. De ene wat minder leuk dan de ander, maar toch. En staan mijn onderbroek verhalen op bv Facebook, en let wel de “like” button is voor de Farry.nl Facebook page

Nu weten nu ook al je vrienden dat je mijn blog leuk vind. Santé

Terwijl mijn ogen probeerden te wennen aan de zon die door de bladeren schitterde, vroeg ik mij af wat de beste snelheid was om terug te schakelen naar de tweede versnelling. Ik vroeg mij dat af omdat ik moest wennen aan het hoge tempo van de groep waarmee ik mijn eerste toertocht reed.
In de ogen van veel motor rijders ben ik een groentje op de tweewieler. Ik heb bijna een jaar bevoegdheid om te mogen rijden op mijn Suzuki GSX 600F. Waar mee ik trouw elke dag in weer en wind mee naar mijn werk ga.

Ik keek snel met één oog naar de toerenteller en maakte de keuze terug te schakelen, net voor het ingaan van de bocht. Ondertussen genoot ik van het gegrom van de viercilinder en de piepende remmen die hielpen mijn snelheid terug te brengen. De bocht naar rechts ging vrijwel meteen over naar links en weer naar rechts. Ondertussen drukte ik mijn GSX in de vierde versnelling en vroeg mij af of mijn nieuwe banden wel goed ingereden waren…
Alle ‘ervaren’ motorrijders waarschuwden mij immers dat nieuwe banden minder grip hebben. Ik moest maar rijden alsof het regende en vooral niet te hard door bochten gaan. Ik heb ze maar niet verteld dat ik als groentje ongeveer de eerste drie maand alleen maar regen heb gezien.

Plots was mijn aandacht weer bij de motor voor mij, zijn remlicht bracht bij mij de suggestie dat zijn snelheid te hoog was. Nu moest ik de kennis en ervaring opgedaan met downhill toepassen, op een vijftien keer zo zware tweewieler. Terwijl de afstand kleiner en kleiner werd besloot ik mijn achterrem te gebruiken. Mijn gewicht verschoof ik verder naar rechts om het rechtop komen van de motor tegen te gaan. Al remmend voelde ik mijn laars tegen het asfalt schuren en mijn achterwiel deed zijn uiterste best niet te ver uit te breken. Mijn aandacht verschoof even naar mijn rechter spiegel, waar ik een Pan European een verwoede poging zag doen de lak van zijn zijkoffer af te schuren. “Ik krijg vast op mijn donder straks”, dacht ik bij mijzelf. Misschien was het wel beter vooraan te rijden, ik ga ook veel te hard bochten in.

Terwijl ik weer rechtop zat, kon ik de Yamaha R1 die het groepje aanvoerde nog net linksaf zien slaan. Ondertussen zat ik al weer bijna aan het einde van mijn vijfde versnelling: man wat gaat dit hard. Al piepend en grommend maakte mijn twintig jaar oude motor zich klaar voor de bocht naar links. Ik hielp door terug te schakelen naar de vier en dit keer sportief terug naar de drie. Ondertussen bracht ik mijn gewicht al vast naar links.
Elke bocht groeide het respect voor mijn collega’s en leerde ik mijn motor beter kennen. Hoewel ik bijna achteraan reed was het tempo vooraan alles behalve langzaam. Ik moest mijn aandacht er volledig bij houden, om mee te kunnen komen met de groep.

Deze keer hield ik mijn lijn mooi en voorbij het midden van de bocht draaide ik het gas verder open. Ik streelde zachtjes de koppeling zodat ik rustig in de vierde versnelling kwam: wat geweldig is dat. Gelukkig had ik een helm op die mijn glimlach verborg, mijn vreugde was helaas van korte duur. In plaats van doorschakelen naar de vijf moest ik vol in de ankers. Ik voelde mijn voorvork duiken en mijn stuur trillen terwijl mijn achterwiel naar grip zocht. Gelukkig gaf mijn voorganger gas en ging mijn aandacht vrijwel meteen naar mijn rechter spiegel. Waar is die Pan? Nu krijg ik geheid op mijn donder! Gelukkig dook hij op veilig afstand op in mijn linker spiegel.

Mijn eerste toertocht was een geweldige ervaring, maar wel best vermoeiend. Hoewel ik al ruim vijfduizend mijl heb gereden was het rijden in een groep compleet anders. Ik had aan het einde van de tocht (bij een tankstation om de dorstige tweewielers bij te vullen) pas door waar ik eigenlijk was. Deels door het hoge tempo wat er gereden werd kon ik niet echt rond kijken, maar ook omdat ik nog nooit op de mooie kleine slinger weggetjes was geweest in Twente.

De volgende keer ben ik er ook zeker weer bij!

A new comment on the post #56 “Photo Blog” is waiting for your approval

http://farry.nl/photo-blog

Author : fosseSogorecy (IP: 85.25.152.185 , gpftor2.privacyfoundation.de)

Het boven genoemde verscheen 1468 keer in mijn mail-box. En bedankt, gelukkig hoef ik niet te betalen voor mijn band breedte. Ow shit toch wel, nou ben ik blij dat er nog wat gig over is…

Nu volgde ik laatst op een van mijn fav sites een item over wat geeks in hun tas hebben. Buiten de laptop kabels en ander dingen die ze nodig denken te hebben. Viel mij op dat er erg weinig aandacht besteed werd aan de tas zelf. Ik heb altijd een rugtas gehad, maar zins een tijdje heb ik de voorkeur aan een schoudertas. Omdat ik veel met het openbaar vervoer reis, moet ik mijn tas makkelijk kunnen wisselen van positie. Ik kan zo ook makkelijker in mijn tas rommelen. Al lopend om nog de laatste trein te pakken en toch beide handen vrij houden.

Wat vind jij belangrijk? Moet je in een tas veel mee kunnen nemen of moet je alleen het noodzakelijke bij je kunnen dragen om je tas zo compact mogelijk te houden? Wil je alles zo als ik een beetje goed gescheiden houden of flikker je alles in een vak?

Ik heb nu een nieuwe tas, een Eastpak EK205 Parker. Daar heb ik natuurlijk mijn MacBook in met oplader en mijn iPhone USB kabel. Een standaard mini USB kabel van Berklin, altijd handig. Waar ik ook een hekel aan heb is regen, dus een alu Knirps mini paraplu behoort tot mijn standaard uitrusting. En omdat ik aardig veel muziek luister heb ik ook goede oordopjes bij mij. En muziek is zo belangrijk in mijn leven dat ik ook later nog wat wil kunnen horen. Dus heb ik ook altijd op maat gemaakte gehoorbescherming mee. Het grote voordeel is met opmaat gemaakte dopjes, niet zichtbaar zijn voor anderen. Tenzij je iemand hebt die het nodig vind om in je oor te schreeuwen bij een consert wanneer je ze net niet in hebt. Ook heb ik een vulpen, het is niet de meest handige pen voor onderweg om even snel mee te schrijfen. Maar zo als velen van jullie weten ben ik aardig woordblind. Digitaal heb je een chille backspace maar analoog heb ik daar weinig aan. Dus schijf ik met een vulpen lekker langszaam zo kan ik iets langer na denken voor ik een woordje op papier zet.

Wat vinden jullie onontbeerlijk nodig als je de deur uit gaat! Let me know…

Nee ik zit de hele dag in het donker op mijn kamer… en heb geen vrienden!

bron: VgCats

Hoewel ik na wat slechte try-outs en geklungel mijn echte eerste post online zette. Beschouw ik vandaag als de verjaardag van Farry.nl dat moet natuurlijk gevierd worden. Maar ik wil eerst mijn trouwe bezoekers natuurlijk bedanken dat zij mij in voor en tegen post’s hebben gesteund…

Maar voor we de kurken de lucht in schieten en we het glas heffen wil ik even stil staan bij een aantal punten.

Ik heb jullie met 255 onzinnige berichten mogen verblijden. Ben vervolgens 1741 keer gespamt. Ik heb ook geprobeerd te verklaren waarom ik zo gebrekkig Nederlands schrijf. Mocht 518 hartverwarmende reacties van jullie ontvangen. En is er vervolgens 98072 keer de moeite genomen om terug te keren naar mijn domein. Daardoor is er 12617-MB aan bandbreedte verspild. En met 785 view’s staat de best bekeken post over mijn Eee MOD aan top. En waar mijn bezoekers het meeste op hebben geklikt is vaag genoeg de site van Ruud. Nee eigenlijk niet zo verwonderlijk. Hij is min of meer mijn grote voorbeeld. Wat ik wel tof vind is dat er 283 Chinezen via Google op mijn site zijn verdwaald, door te zoeken naar StarCraft 2. Je weet wel dat spel wat nog steeds niet uitgebracht is… Niihoww FarrySAN?

Goed werk mensen, ik ben trots op jullie.